مگر نمی بینی!؟
چشم هایم دیگر لال شـده اند
و پا برهنه
لابه لای نگـاهت نمی پرند.
ای کاش
حرفهای آخرت از دهن افتاده بود
تا اینقدر
از چشـــــــم هایم نمی افتادی!
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386ساعت 11:39 توسط آرتین شاهوران
|
انگشت من
بر تن سفید کاغذ
نام تو را نوشته بود و
انگشتهای تو
بر شیشه های مه گرفته شب
نام مرا پاک می کــرد!
با خودم گفتم
چشم لامپ ها روشن!
بکتاش آبتین
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم خرداد 1386ساعت 2:42 توسط آرتین شاهوران
|
انگار هیچ چیز واقعی نبود...
من
تو
و اتاقی که
سکوت از درو دیوارش بالامی رفت.
قـاب عکس ها وارونـه شده بودند
و ساعت دیواری خودش را به خواب زده بود!
من بودم و تو...
و تو با دستهایی لرزان
و نگاهی که بـــوی خیانت می داد.
انگار هنوز هم هیچ چیز واقعی نیست...
من
تو
اتاق
قاب عکسها
و ساعت دیواری که هنوز از خواب بیدار نشده است!
پنجشنبه
رأس ساعت سیزده
به وقت نا کـــجا آباد
من تمـــــام شدم...
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام فروردین 1386ساعت 1:57 توسط آرتین شاهوران
|
بچه که بودم
دلم می خواست دنیا را
از پشت عینک پدربزرگ ببینم
و تنها بازیچه ام
عصــــای پدربزرگ بود
تفنگ مضحکی که با آن
کودکـــــــیم را کشـــتم
اما من فقط می خواستم
راه رفتن آدم بزرگ ها را یاد بگیرم
و این تنها یک بازی کودکانه بود...
حالا هر وقت به آینه نگاه می کنم
خاطــــــراتی مــــه آلود
برایــــم زنده می شود!
خاطرات پیرمردی بیست و شش ساله
با موهایی ژل زده
و سالهایی چروک خورده...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شاعر نیستم! اما بعضی وقتها که موسیقی از دستم کلافه می شود ، کاغذها را خط خطی می کنم. همین!!
آرتین شاهوران
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم فروردین 1386ساعت 0:14 توسط آرتین شاهوران
|
