آرتین

انگار هیچ چیز واقعی نبود...

                  و اتاقی که

                                سکوت از درو دیوارش بالامی رفت.

قـاب عکس ها وارونـه شده بودند

و ساعت دیواری خودش را به خواب زده بود!

من بودم و تو...

و تو با دستهایی لرزان

                                 و نگاهی که بـــوی خیانت می داد.

انگار هنوز هم هیچ چیز واقعی نیست...

من

            تو

                      اتاق                      

                                   قاب عکسها

و ساعت دیواری که هنوز از خواب بیدار نشده است!

پنجشنبه

                     رأس ساعت سیزده

                                                    به وقت نا کـــجا آباد

من تمـــــام شدم...